Rabbimizin nimetleri saymakla bitmez

BİR DÜŞÜNELİM, bir bakalım hele. Dün neredeydik, bugün nerede… Zelzele günlerini hatırlayalım. Daha da gerisine, gidebildiğimiz yere kadar gidelim. “Ne olduk” demeyelim, “ne olacağız” diyelim. Günbegün bir ağacın başındaki meyve gibi olgunlaşan hayatımız.. Dört bir yandan akıp gelen nimetler. Neler de neler… Saymakla bitmez.

Ümidim Sendedir, ümidim Sendendir

Elimden bir şey gelmiyor deme! Avuçlarında ne dualar gizlidir… — İbrahim Tenekeci ON DEĞİL, yüz değil… Sayısını unuttum. Yine kapındayım, yine affını dileniyorum. Yine mahcub, yine boynu bükük… Şanın yücedir, affetmeyi seversin. Senden uzaklaştığım zaman nihayetsiz düşüyorum. Rabbim, bırakma beni ne olur! Bırakma! Düşerim, düşerim, sonsuz düşerim… Senden uzaklarda kaldım…

Çamurla elmas arasında insan

İnsanın güzelliği, ahlâk güzelliği iledir. — Hacı Bektaş Velî BÜYÜK IRMAKLARIN sularını her an yenileyişi gibi, ruhum da her an yenileniyor. Bazen hayat bir masal kitabı gibi geliyor. Çocukluğumda okuduğum o masal kitapları gibi… Sabah oldu mu unuturdum okuduklarımı… Ama hayat masal değil.

Rabbim, yandı kalbim…

BEN NİYE varım ki? Seni anlatmak için, Seni… Seni anlatmak varken, tutmuş kendimi anlatıyorum. Dinliyorlar hayretle, merakla… Oysa, bu muydu gaye? Yaratılmamdan maksat bu muydu? Bu insan kendini mi anlatacaktı, kendinden mi bahsedecekti? Kendi gibi fakir ve kendi gibi âcizlere…

Yalnız değilsin, Allah var

HİÇBİR YERDEN tesellinin gelmediği anlarda.. Bir dönüm noktasında şu sözü hatırlamanın tam sırası: Yalnız değilsin; Allah var. Yola çık; yol açık. Yürü, güneşe doğru, arkana bile bakma. Sen git, gölgen peşinden gelsin.

Ey insan kimsin sen?

Bir gün biri bana: Kimsin sen? diye sordu. İşte o gün ilk defa dilim tutuldu. KİMSİN sen? Bir ömür “ben ben” deyip duran sen… Kimsin sen? Sen Allah’ın kulusun. Nerden gelip nereye gidiyorsun? Bir su damlasından yaratılmışsın.

Allah’ım sensizlere seni ver…

KOLAY DEĞİL bu yolda yürümek ancak yol arkadaşlarımız ve yol işaretlerimiz de yok değil. Şükür ki var. Onlardan biri de, bu uğurda nefsiyle mücadele verenlere, bunalan ruhlara bir çağrı da bulunuyor. Onu dinleyelim: “Mutsuzum, sıkılıyorum. Yaşama sevincimi kaybettim…

Unutma seni seveni…

“O seni senden daha ziyade düşünür.” — Bediüzzaman AKIL VERDİN Seni bileyim diye. Kalp verdin Seni seveyim diye. Hiç bir canlıya vermediğin harika bir göz verdin. Senin eserlerini göreyim ve görmeyenlere de göstereyim diye. Kulak verdin Senin yarattıkların, Seni nasıl zikrediyor, duyayım diye. Aklımın yolunu, yönünü aydınlattın. Kur’ân ile nurlandırdın….

1 8 9 10 11 12 27