Hüseyin Abi, Sait Köşk | Selim Gündüzalp
Eki 22, 2017 - Tanıyanların Dilinden    Yorum Yok

Hüseyin Abi, Sait Köşk

Yıllar yıllar önceydi.

1988 Şubatıydı.

Kırılmıştım. Kırmışlardı.

Kendimi Cihangir’deki evime zor atmıştım.

Bir teselliye ihtiyacım vardı. Ağlıyordum.

Keşke şu an Hüseyin Ağabey (Selim Gündüzalp) yanımda olsaydı dedim.

Dememle birlikte kapı zili çaldı. Hüseyin Ağabey karşımdaydı.

-Hâlbuki o Adapazarı’nda yaşıyordu-

Beni o halde görünce direk sarıldı.

Konuşmadan uzun uzun.

Belki de anne sarılması gibi bir sarılmaydı, bilmiyorum.

Sonra, “Anlat!” dedi. Anlattım. O da ağlıyordu.

Bir taraftan gözyaşlarımı siliyor bir taraftan da; “Kur’an oku, geçecek sıkıntıların. Cevşen oku, bitecek dertlerin. Aksatma namazlarını, gözetecek seni Rabbim.” diyordu.

O gece; merhameti, şefkati, ivazsız sevgiyi bizzat yaşadım.

O gece döndü kalbim.

O gece döndüm uçurumun kıyısından.

Uzun zaman görüşemedik kendisiyle.

Ama Hüseyin ağabeyi kalben çok seviyordum.

Görüyordum, duyuyordum.

Hizmetlerinin daim olmasını diliyordum.

Ne zaman arasam dualarını üzerimde hissedip sevgiyle muhabbetle öpüyordum ellerinden.

Aradı bir gün. “Hemdem’in çıkmış.” dedi. “En kısa zamanda ellerimle takdim edeceğim.” dedim. Kısmet olmadı.

“Ölümü sevdiren adam” demiş Vehbi Vakkasoğlu ardından.

“Ölümse gülümse.” Ona ait bir cümle.

Yaptığı hizmetlere şahitlik ederek tekbirlerle uğurladık onu.

Diliyorum. Gittiği yerde alkışlarla karşılanmıştır.

O tebessüm ediyordur da, biz üzülüyoruz işte ardından.

Rabbim hizmetlerini makbul eylesin.

Makamını Hazreti Peygambere komşu eylesin…



Yorum Bırakın