Çamurla elmas arasında insan

İnsanın güzelliği, ahlâk güzelliği iledir. — Hacı Bektaş Velî BÜYÜK IRMAKLARIN sularını her an yenileyişi gibi, ruhum da her an yenileniyor. Bazen hayat bir masal kitabı gibi geliyor. Çocukluğumda okuduğum o masal kitapları gibi… Sabah oldu mu unuturdum okuduklarımı… Ama hayat masal değil.

Rabbim, yandı kalbim…

BEN NİYE varım ki? Seni anlatmak için, Seni… Seni anlatmak varken, tutmuş kendimi anlatıyorum. Dinliyorlar hayretle, merakla… Oysa, bu muydu gaye? Yaratılmamdan maksat bu muydu? Bu insan kendini mi anlatacaktı, kendinden mi bahsedecekti? Kendi gibi fakir ve kendi gibi âcizlere…

Yalnız değilsin, Allah var

HİÇBİR YERDEN tesellinin gelmediği anlarda.. Bir dönüm noktasında şu sözü hatırlamanın tam sırası: Yalnız değilsin; Allah var. Yola çık; yol açık. Yürü, güneşe doğru, arkana bile bakma. Sen git, gölgen peşinden gelsin.

Ey insan kimsin sen?

Bir gün biri bana: Kimsin sen? diye sordu. İşte o gün ilk defa dilim tutuldu. KİMSİN sen? Bir ömür “ben ben” deyip duran sen… Kimsin sen? Sen Allah’ın kulusun. Nerden gelip nereye gidiyorsun? Bir su damlasından yaratılmışsın.