Fikir Eğlenceleri

“BİR ŞİİR okusam hayatım değişir mi?” “Okuyacağın şiire bağlı bu..” “Yani?” “Meselâ şu beyaz gülü. Bir şiir gibi okuyabilirsin..” ••• Yolu, Ona doğru olanın, Yolculuğu da Onunladır. ••• “Of ya!” “Ne oldu yine mızıldanıp duruyorsun?” “Hayatımda hep bir değişiklik olsun diye bekliyorum.” “Sen daha çok…

Unutturma bana Seni

UNUTTURMA bana Seni… Öyle bir boşluk var ki içimde, adını anmadığım zaman damağım kuruyor, dilim tutuluyor. Çocukluğumda, gençliğimde, ihtiyarlığımda, unutturma bana Seni. Bir çürük hayat teknesiyle, koskoca ummana açıldık. Dünya yar olmadı, bazen de hülyaya kapıldık. Unutturma bana Seni. Geceye değil, mevsimlere değil, saatlere değil,…

Hastane Kapısı

HASTANENİN İKİ KAPISI var; biri giriş, diğeri ise çıkış. Çıkış kapısı genellikle morga yakın oluyor. Vefat edenlerin cenazesi sahiplerine oradan veriliyor. Bunu hastanenin içinde bulunan herkes biliyor. ••• Dünya da böyle… Yaşayanlar olarak bizler de bir giriş kapısından adımımızı attık.

Gece Vakti Bir Ses…

GECE VAKTİ bir ses… Ruhuma dokundu: “Yusuf’un, Musa’nın Mısırında… Kardeşlerin ölüyor… Öldürülüyor. Sen hâlâ uykudasın.” Acılar içinde uyandım. Dünyada mıydım? Yaşıyor muydum acaba? Şaşkındım.

Sevincimize ortaktır sabahlar

Boşuna yorulmadık desene Bir insanın sevincine değdiyse GÜN ÖMRÜN özetidir. Sabahtan akşama dek nasıl geçer ömrümüz… Bazen dururuz, bazen yürürüz, bazen okuruz, bazen uyuruz. Uyanınca saatimize bakarız, nasıl geçtiğini anlamayız zamanın. Öylesine bakarız işte.

Göğe doğru açılan eller

BU SABAH DA bir salâ sesi… Uzaklardan yankılanıyor müezzinin sesi. Yine yolculuk var, yine giden var. Ölümün daveti hiç durmuyor. Giden kim? Geride gözü yaşlı kalan kim? Bir gün bizim de salamızı hangi müezzin okuyacak acaba?

Şükür nimeti büyütür

İNSAN ŞÜKÜR için yaratılmış. Şükrün ne olduğunu bilen insanlar, Rablerine doyasıya şükretmek için her anı fırsat bilirler. Onların gözünde şükürle alınan bir nefes havanın vereceği mutluluk bile, hiçbir şeyle değişilmeyecek kadar büyük bir mutluluktur.

Yolculuk

BİNDİKLERİ ARABA İÇİN, “Nereye gidiyoruz?” diye soran insanlar, yaşadıkları dünyada aynı soruyu unutmuş görünüyorlar. Bu dünyanın yolcusu değil de, içinde yaşamaya ve oturmaya memur zannediyorlar kendilerini. Her hâlde kalınacak son köy olarak bakıldığında, böyle oluyor.

1 2 3 6