6. Bölüm: Öykülü Yazılar | Selim Gündüzalp
6. Bölüm: Öykülü Yazılar için Arşiv"

Bir insan nasıl kurtulur?

Allah’ım! Kalbimdeki en iyi armağanın, Sana olan umudumdur.
— Rabiâ-tü’l Adeviyye


HAYAT yeniden başlıyor her sabah. İnsanlar yollara
dökülüyor erkenden. Ne kadar garip bu an;
her şey, her yer. Bulutlar sanki tanıdık, bildik
değil. Yaprağa, yeşile, meyveye doymamış sanki ağaçlar,
bahçeler. Çiçekler saksılarda boy atıyor, kıymetini
bilene bir selâm ediyor. Devamını Oku »

Hastane penceresi

İnsan, kumbara kutusu gibidir. Anlatılanlar içerde kalır.
— Fâzıl Hüsnü Dağlarca


O PENCERE onun her şeyi.
Dünyaya oradan bakıyor. Kıvrım kıvrım bir yol
var tam karşısında. Az ötede yol ikiye ayrılıyor.
Ardından dümdüz bir yol daha başlıyor. Ağaçlar, ekili
tarlalar, göz alabildiğine yemyeşil bir alan… Geride
ise, şehri çevreleyen tepeler, dağlar… Her yer yemyeşil.
Bulutlar, sanki elini dokunduracak kadar yakın. Geçip
gidiyorlar ard arda akın akın. Şehrin üzerine doğru…
Hasta, hayatının bu en zorlu gününde en güzel bir manzarayı
seyrettiğinin farkında. Devamını Oku »

Görünmez adam

Herkesin doğduğu bir gün vardır, öleceği bir gün gibi…
Hayat sürprizlerle dolu… Her günkü gibi…
BİR GÜN olan oldu.
Herkesin bir duâsı vardır.
Onun da duâsı kabul oldu.
Görünmez bir adam olup gözden kayboldu.
Görmek ve gezmek istediği nice yerler vardı. Şimdi
oraları rahatlıkla dolaşabilirdi. Hiç kimse onu görmüyor
ama o herkesi görüyordu.

Devamını Oku »

Çiçek dilini öğrendiğim gün

Çiçekler, çocukların bile anladığı kelimelerdir.
— B. Coxe


KENDİMİ birden büyükçe bir ormanın içinde buldum.
Orman mı deseydim, yoksa geniş bir bahçe
mi? Her neyse…
Bir çiçek, yanı başımda gülümseyiverdi. Yalnızlığımı,
yabancılığımı unutuverdim bu yerde.
“Burda selâm, gülümsemektir.” dedi. Devamını Oku »